DAGoogBOEKPosted by Dagoog Fri, August 13, 2010 20:09:50Na een 'spannende' race tussen het gele race-autootje van zoontje en het groene waar ik mee over het 'wegentapijt' scheurde, dirigeerde ik de nieuwbakken piloot in zijn bed.
Eerder vandaag kreeg hij zijn bijzondere vrijdag-snoep (voor kindjes die de voorbije week flink geweest zijn) niet. Deze morgen was hij namelijk voor de minstens vijfde keer al te enthousiast aan het werk gegaan met de sproeier in de badkamer waarna ik nog maar eens een intensieve dweil-en-vooral-droogbeurt ondernam. Vanaf 's middags probeerde zoonlief opnieuw goeie punten te scoren door de aardappelen te helpen pletten tot puree, een eike erbij te kieperen, het vlees te bakken en zo van die dingen. Het werd moeilijk mijn "neen" te handhaven. Uiteindelijk beloofde ik hem dat hij morgen zijn snoep zal krijgen als hij de hele tijd flink zou zijn.
Bij het slapen gaan vroeg hij me ter bevestiging of hij nu zijn snoep zou krijgen. Ik beantwoordde zijn vraag positief, tenminste, als hij flink zou blijven.
"Dan zal ik morgen apparaat zijn," wist hij mij hierop te antwoorden...
DAGoogBOEKPosted by Dagoog Wed, August 11, 2010 09:24:35"Ik lig hier nog zo goed. Voel een keer hoe zalig het is, mijn hoofd zo op het hoofdkussen."
"Jaja, ik weet het wel. Je hebt gelijk, maar je moet. Je stelt het nu al zo lang uit en het moet."
"Je hebt gelijk, maar laat me nu nog efkes."
"Je weet wat er van 'efkes' komt hé. Dan gebeurt er weer niks."
"Je hebt gelijk. Goed dan. Ik sta op."
"Eerst efkes naar toilet. Waar zijn mijn kleren ? Wat trek ik aan ?"
"Je houdt je weer bezig hé."
"Ik zie het niet zitten."
"Ik wist het wel."
"Komaan, we gaan ervoor. Eerst nog wat drinken. Dan nog eens naar toilet."
"Verdorie, waar is mijn mp3-speler. Zonder dat ding lukt het me niet."
"Je had het vorige week nog. Alles staat er al op. Je moet het vinden."
"Hier niet. Hier ook niet. Wacht eens even. Ik weet het."
"Gevonden !"
"Nu mijn schoenen nog. Goed, duw maar op start."
"Goed. Even wachten, ze legt nog wat uit."
"Hopelijk slapen alle buren nog. Ik heb liever niet dat ze me zien."
"Kom, we zijn ermee weg."
"Het gaat goed hé."
"Even een sms-ke sturen terwijl ik mag uitrusten. Er moet toch iemand weten dat ik er opnieuw aan begonnen ben."
"Ik ben trots op je."
"Ok, hop met de beentjes. Ze zegt dat ik nu weer moet lopen."
"Eén minuut. En weer rusten."
"Oei, de volgende keer moet ik twee minuten lopen."
"Het moet lukken. Het lukte je vroeger wel om een half uur te lopen zonder te stoppen."
"Je hebt gelijk. Het lukt. Het lukt !"
"O jee, nu moet ik al drie minuten lopen. Kun je dat geloven. Drie !"
"Het - puf - blaas - lukt - je - puf - wel."
"Niet opgeven. Ik - mag - niet - op-geven."
"Oei, nu zegt ze dat het al bijna gedaan is."
"Ik ben nog niet moe. Beginnen we al aan de tweede les ?"
"Nee, je moet nog wat werken, weet je nog."
"Je hebt gelijk. Je deed het goed."
"Weet ik."
ERop UITPosted by Dagoog Sun, August 08, 2010 21:38:00De hele week had ik af te rekenen met rugpijn. Ik werd er zelfs wakker van 's nachts. Naarmate het weekend naderde, piekerde ik wat ik dan zou doen. De hele tijd thuis blijven met drie kinderen die al het grootste stuk van de week op eigen bodem verbleven hadden, leek me niet ideaal.
Zaterdagmorgen vond ik dat de badkamer schoongemaakt moest worden, dus haalde ik spons en zeemvel boven. Omdat een kast in die kamer maar voor een deel gebruikt werd en jongste dochter een acuut gebrek had aan opbergruimte, besloot ik dat een kleine reorganisatie tegemoet zou komen aan de verlangens van dochterlief. De kast liet zich niet in één stuk verhuizen, dus haalde ik een schroevendraaier en hamer boven. Een tijd later was de klus dan toch geklaard. Net op tijd om aan het middagmaal te beginnen. Na de afwas kreeg ik zin om de gelijkvloerse verdieping schoon te maken. "Het hout op de schouw verdient een boenbeurt," dacht ik terwijl ik afstofte. Anderhalf uur later had ik niet alleen dat hout, maar ook drie kasten en het salontafeltje geboend. 's Avonds nam ik in een schoongemaakte woning tevreden plaats in de zetel van waaruit dochters en ik naar het einde van een romantische film keken.
Deze morgen stond ik, opnieuw, op met rugpijn, maar gelukkig ging die al snel over. Met goeie moed nam ik plaats achter mijn strijkplank en versloeg een stuk van de nooit-eindigende-stroom. Moest ik niet beter weten, ik zou mezelf er nog van verdenken zwanger te zijn. Ik lijd precies aan een acute en chronische vorm van nestdrang...
Om de kinderen toch nog iets anders voor te schotelen dit weekend dan een mama die ganse dagen loopt schoon te maken en te strijken, stelde ik hen voor naar de bioscoop te gaan. Een festival of andere zomerse activiteit waar veel mensen op afkomen, spreekt me 'dankzij' mijn rug, voorlopig niet aan. Mijn voorstel werd meteen positief ontvangen.
Even later legde ik de man achter de balie uit naar welke tekenfilm mijn kinderen wilden kijken. Normaalgezien vergezel ik hen graag, maar vandaag had ik echt geen zin om een film te bekijken, laat staan een tekenfilm, dus vroeg ik de man of de drie alleen binnen mochten. Ik zou hen dan opwachten. "Ja maar, de film duurt wel lang hoor," verwittigde hij me alsof ik me daar helemaal niet bewust van was. "O, maar ik heb iets mee om te lezen," stelde ik hem gerust. Waarop hij me erop wees dat ik in de inkomhal niet kon zitten. "Misschien kun je beter naar een cafetaria gaan." Ik kreeg toestemming van de man om de kinderen te begeleiden tot aan de zaal, maar dan moest ik terug keren. Ik gaf instructies aan oudste zus om goed te zorgen voor haar broertje dat ik meteen opdroeg eerst naar het toilet te gaan. Wat zowel hij als jongste zus deden. Toen ze terug kwamen, bedacht oudste zus dat zij ook 'moest' en weer ging broertje mee. Eens de drie in de juiste zaal binnen waren, bestelde ik een koffie, bleef ik stilletjes in de brede gang zitten en haalde een boek boven. Voor ik het wist, was het pauze en liepen de drie filmliefhebbers naar het toilet.
Toen de rust voor de tweede keer terugkwam in de gang, ruilde ik het boek voor een schrift en schreef ik verder waar ik eerder opgehouden was met het verhaal. Ik genoot van het ongestoord bezig zijn met woorden. Geen kind riep om de haverklap "mama". Er werd niet gehuild, geruzied, niks. Ik genoot.
Na de film trok ik met mijn trio naar het speelplein. Het regende niet en ik dacht dat het wel eens een goed idee zou zijn om hen eens goed te laten bewegen. Na nog een sanitaire stop in de bioscoop vertrokken we. Het kan geen drie minuten later geweest zijn toen zoontje plots tot de vaststelling kwam dat hij DRINGEND naar toilet moest. En niet voor een plasje... Zoals de meeste speelpleinen, had dit speelparadijs geen, je raad het al... Tijd voor improvisatie dus. De blaadjes van het schriftje waarin ik schrijf, kregen plots een andere bestemming. Zo ongeveer een goed kwartier later was het geruzie dat al wel meer voorkomt tussen de zussen, gekoeld, speelden zussen en broer mooi samen en kon ik onder een zalig zonnetje rustig verder schrijven terwijl de kindjes zich hartelijk amuseerden. Ik genoot opnieuw.
Waren alle zondagen maar zo...
DAGoogBOEKPosted by Dagoog Sun, August 01, 2010 20:39:35De voorbije zeven maanden waren druk, om het woord hectisch niet te gebruiken. Dankzij enkele toevalligheden kon ik kansen grijpen met als gevolg dat ik nu mijn brood, beleg en een beetje meer verdien door... te schrijven. Veel te schrijven. De laatste maanden zelfs zowat iedere dag. Het werd zelfs bijna teveel en de vakantie kwam dan ook als een meer dan welkome vriend(in). Ik kon (kan - de vakantie is nog niet voorbij) echter niet stilzitten.
Tussen het luieren en vooral veel slapen door, heb ik twee kamers behangen, grote schoonmaak gehouden, heerlijke momenten beleefd met mijn schatten van kinderen, koffers gepakt en uitgepakt, veel kleren, lakens, handdoeken en zo gewassen en gestreken en zo een beetje alles gedaan wat bij een huishouden van vijf komt kijken. Maar alles rustiger aan. Heerlijk.
Tussendoor kon ik het toch niet laten 'even' een interviewke af te nemen hier, wat sfeerfoto's gaan maken daar en deze week wacht me een eerste tijdslimiet voor twee artikels en eerlijk gezegd zie ik het voor het eerst sedert een paar weken weer zitten om plaats te nemen voor klavier en scherm om eraan te beginnen. Maar vanavond niet. Er wacht mij een grote wasmand strijk die ik - geloof het of niet - nu meteen met plezier een 'kopje kleiner' zal maken voor het tv-scherm. Verklaar me gerust gek, maar het lijkt me zalig na een luie dag.
DAGoogBOEKPosted by Dagoog Fri, July 09, 2010 15:07:36"Mama, luister eens," weet zoontje, "weet je nog dat je morgenavond boos was ? Dat ik moest gaan slapen ? Ik ben weer opgestaan..."
DAGoogBOEKPosted by Dagoog Sat, July 03, 2010 14:30:42Gisteren kozen jongste dochter en ik behangpapier. Zij voor in haar kamer, ik voor de keuken. Het mocht al iets vrolijks zijn, voor haar werd het streepjes roze, snoepjesblauw, groen en donkerroze gecombineerd met papier met donkerroze vlinders op een lichterroze ondergrond. En dat voor een meisje die ooit alleen maar jongensschoenen wou dragen en blauw als lievelingskleur had... Ik koos voor de keuken voor papier met wat vrolijke krullen en wat olijfgroene cirkels ertussen. Kwestie van er 's morgens met een goed gemoed in te kunnen vliegen.
De kamer van dochter is haast af. We moeten alleen nog een rol behangpapier inwisselen want gaandeweg beslisten we dat er een muur minder met vlinders en één meer met streepjes moest komen.
Als redactiewerk als niet eenvoudig is met wat kinderen in de buurt, dan is behangen met wat kleine helpende handen een serieuze proef voor zelfs de meest geharde stalen zenuwen. Ik ben in ieder geval blij dat zij het behangen sneller moe waren dan ik. Oef. Straks ruilen we het papier in - we wachten nog even toe zoontje zijn middagdutje achter de rug heeft - en dan kan ik deze avond de kamer van dochterlief afwerken, schoonmaken en kan ze in haar snoepjeskleurtjes kamer de mooiste dromen hebben. Nu zoontje nog overtuigen dat hij echt wel groot genoeg is om alleen in - vanaf vandaag - zijn kamer te slapen.
DAGoogBOEKPosted by Dagoog Mon, June 21, 2010 18:36:08In het tentje dat we zonet opsloegen in onze tuin, viel al een eerste slaapoffer. Zoontje ligt er zalig in te dromen...
ERop UITPosted by Dagoog Mon, May 24, 2010 17:30:48Ik ben net terug van de bioscoop. Het is stralend weer maar ik had nog gratis kaartjes die binnenkort vervallen en ik dacht : nu zal het wel niet druk zijn. Het kon ook anders : met stralend weer en een pak festiviteiten op een paar kilometer van het grote scherm druppelden slechts enkele mensen het bioscoopcomplex binnen. We konden bijna zitten waar me waar wilden in de grote zaal. Het was even afwegen welke film we zouden kiezen want het moest goed te volgen zijn voor een kind van 10, 8 en één van 4 jaar. En het mocht niet eng zijn. De kinderen en ik zijn nogal onder de indruk van 'Hoe tem je een draak.' Het was onze eerste 3D-ervaring en het was tegen mijn verwachtingen in, best indrukwekkend. Af en toe dook een personage vlak voor me op, jongste dochter greep achter wat zij dacht dat sneeuw was (het was as) en zoontje zocht af en toe bescherming achter mama's veilige armen. Maar nu zal ik nog wat genieten van de zon voor ik begin aan de dagelijkse routine : maaltijd, pyama's en kinderen één voor één naar bed en dan zelf nog wat aan de slag. En genieten van de zon, dat kan ook tijdens het wassen van mijn vierdimensionale auto.
