DAGoogBoek

DAGoogBoek

...

Fantasie en schrijfkriebels brengen al eens naar onbekende plaatsen, een archief met een behulpzame archivaris en de woonkamer van een ervaren dichter. Om de kunst van het woord veel en veel beter onder de knie te krijgen, volg ik met veel plezier al eens een schrijfdag, enkele lessen van Zoepermama en de heel interessante en vooral plezante lessen Literaire Creaties. Tussendoor (lees : 's nachts) zou ik ook wel nog eens een boek lezen.

Interview met een dichter

PoëziePosted by Daisy Lapeire Sat, February 09, 2008 01:30:07

Sfeervolle woning tussen groen en velden.
Grote glaspartijen omsluiten zijn werkkamer.
In alle rust genieten van de zonsondergang.
Lome vakantiesfeer ademt vanuit de zetel.
Stille getuige van de gemoedelijke woorden.

Het ontstaan van de kruisweg van de dichter.
De winter van voorrang voor praktische zaken.
De botten waaruit beelden woorden werden.
Haast naar uitdagingen oogst succes.

Belezen vangt hij gedachten en kleuren.
Bij schone letterenstrijd ruimt hij zijn geest op.
Na volledige leegte, stoomt hij mee met woorden.
Piekend naar de kussen van warme deernes.

Gedragen door moeders, overtuigd door vaders.
Onwetend en lustig, gek door donder en gekerm.
Geveld door stank, weemoed, water en vuur.
Vatten ze naamloos post onder zijn huid.

Door het diepste gingen zij. Hij vond ze terug.
De nalatenschap vormde fundamenten

waarop hij en de stad, na ondergang opnieuw
bouwt aan de witglazen toekomst.

  • Comments(0)//d.dagoog.be/#post64

Ieper

PoëziePosted by Daisy Lapeire Mon, February 04, 2008 21:13:31

Een stad moet water hebben
zoals een vrouw haar tranen.
Twee vijvers, een vaart, een haven,
er is zelfs water dat geen water is,
maar gras en lis. Verdronken weiden.
Droge ogen. Ineens staan ze vol verdriet.

Grond. Daarboven een labyrint van groen
en nog eens groen dat zich verbloemt in kleuren.
Daaronder, veel dieper: een klaproos verleden
dat nog lang niet is omgewoeld. Aarde,
een ander ijkpunt heeft het leven niet.
De dood maait altijd horizontaal.

Wonden hebben zuurstof nodig.
Huid moet zuigen aan de lucht.
Deze stad grossiert in adem.
Op elk plein hoort een kreupelrijm
van zingende mannen. Ook uit één long
gaat het van auld lang syne en Tipperary.

En na elke brand het vuur durven verzinnen.
Geen as. In as smeult wat niet deugt.
Dus moet de bliksem hier van binnen.
Geestdrift als buskruit in het hoofd.
Oorverdovend het verlangen te leven.
Ten vrede. Ten eeuwigen dage.

Dirk Clement

  • Comments(0)//d.dagoog.be/#post60

Triptiek

PoëziePosted by Daisy Lapeire Sun, February 03, 2008 00:31:01

Het is even heel druk, maar zoals Mia me ooit zei : "Geduld is een schone deugd." Misschien weet de vrouw het zelf niet meer dat ze het me zei en ik veronderstel dat ze er zeker van is dat ik me haar niet meer herinner om van haar wijze woorden nog te zwijgen, maar ik heb toen geluisterd en begrepen.

Ik oefende en slaagde, mislukte en slaagde opnieuw om weer te verliezen. Maar ik laat de moed niet lang zakken, daar bedank ik een aantal mensen voor die ik onlangs leerde kennen en me op de één of andere manier recht en gaande houden.

In afwachting tot een geslaagde missie waar ik geduldig aan werk, het eerste stadsgedicht van Ieper. Om de eerste leeshonger alvast te stillen. Smakelijk !

Triptiek

Ieper I

Een arm zwaait over land. Poorters
regeren overhand in torens en kantelen.

Niemand zal haar bevelen, want spottend
zwiert de nar zijn gesels. De krolse

massa kolkt beneden, kooplieden
marchanderen. O, fiere stede, wacht!

Onder het laken van de nacht ontslaapt
de stad, valt tussen wal en gracht.

Ieper II

Kokhalzend. Kotsend
stulpt de stad haar darmen uit.

Stenen armen omklemmen de pulp
van ingewanden. Brak water stinkt.

De bloederige gulp ontlast een zwart
verlangen. In handen hinkt oud zeer.

Haast verhangen in een put vol beer:
een doodsbruid op het veld van eer.

Ieper III

Uit het schouderblad van dit karkas
vlerken vleugelen, engelen vlieden.

Het ooglid wordt weer aangenaaid,
ziedend raaigras ingezaaid. Tekens staan

in het gelid. Genoegzaam taalt de spraak
haar eigen waan en zwijgt verhit, verkilt.

Ontspreek de daden in uw woorden.
Strot, word stem. Gehoord om vredeswil.

Marc Dejonckheere uit Zonnebeke

(proficiat)

  • Comments(0)//d.dagoog.be/#post59

Kinderen

PoëziePosted by Daisy Lapeire Thu, January 24, 2008 01:13:53

arme mensen die niet weten
hoe ze een glimlach op het gezicht
van een kind kunnen toveren
je moet er geen goochelaar voor zijn

arme mensen die niet weten
hoe ze genegenheid kunnen geven aan
een kind, hoe heel eenvoudig
een knuffel en een zoen te geven zijn

arme mensen die niet weten
wat nu lekker en gezond eten is voor
een kind ; rijst, groenten, een appel
daar hoef je toch niet rijk voor te zijn

arme mensen die niet weten
hoe te luisteren naar een kind, samen
te praten of een verhaal voor te lezen
je hoeft er geen hoogleraar voor te zijn

arme mensen die warmte missen
de liefde die een kind hen graag wil geven
niet herkennen of bestraffen
worden jullie ooit gelukkig ?

arme mensen zonder toekomst
verleden en geen heden
wat moet er van jullie worden ?

arme mensen in de kou
zoek de warmte van de zon
schenk jezelf het geluk van een kind

  • Comments(0)//d.dagoog.be/#post54
« Previous