DAGoogBoek

DAGoogBoek

...

Fantasie en schrijfkriebels brengen al eens naar onbekende plaatsen, een archief met een behulpzame archivaris en de woonkamer van een ervaren dichter. Om de kunst van het woord veel en veel beter onder de knie te krijgen, volg ik met veel plezier al eens een schrijfdag, enkele lessen van Zoepermama en de heel interessante en vooral plezante lessen Literaire Creaties. Tussendoor (lees : 's nachts) zou ik ook wel nog eens een boek lezen.

Mijn verwendagje (deel 2)

ERop UITPosted by Dagoog Tue, March 24, 2009 01:01:22

Alhoewel gids Jan ons toch al zo'n 5 uur op sleeptouw genomen had, was dat helemaal niet te merken aan zijn geestdriftige en met humor doorspekte uitleg waar hij ons op tracteerde in het Hoppemuseum. Bij ieder voorwerp waar we halt bij hielden, wist hij een verhaal te vertellen die hij altijd met een kwinkslag beëindigde. Zijn eigen ervaringen over de handmatige hopbellenpluk, maakten indruk op onze groep. Maar zoals altijd vloog de tijd en volgden we Jan naar het stadhuis waar we afscheid namen van elkaar.

Daar ik altijd het aangename aan het nuttige probeer te koppelen, had ik die avond nog een interview geregeld voor het krantje. De man die mij bij hem thuis ontving, had al een even rijk gevuld en boeiend leven als gids Jan. Hij vertelde geestdriftig over de vereniging waarvan hij mee aan de wieg stond en over de activiteiten die er op stapel staan. Na een tijdje haalde zijn vrouw fotoalbums boven van enkele verre reizen die het koppel achter de rug heeft. De ene indrukwekkende foto na de andere passeerden de revue maar tenslotte nam ik ook daar afscheid.

Toen rees de twijfel : ga ik naar huis of bel ik nog even de vrouw die ik vorig jaar leerde kennen tijdens een beeldhouwtweedaagse ? Je hoeft niet eens te raden, je weet het al. Ze was thuis en dankzij het carnavalsweekend stapte ik een half uurtje later, gewapend met dampende oliebollen, over haar drempel. Het werd een heel gezellige en bijzondere avond. Ik ontdekte er haar kwaliteiten als kunstschilder en we hielden een vrouwen-onder-elkaar-gesprek. Helaas verstreek de tijd ongemerkt gemeen snel en reed ik pas heel vroeg in de ochtend over desolate wegen terug naar huis. Ik ben er nu nog van aan het bekomen... (vraag is waarom ik dan nu nog niet slaap...)

  • Comments(0)//d.dagoog.be/#post293