DAGoogBoek

DAGoogBoek

...

Fantasie en schrijfkriebels brengen al eens naar onbekende plaatsen, een archief met een behulpzame archivaris en de woonkamer van een ervaren dichter. Om de kunst van het woord veel en veel beter onder de knie te krijgen, volg ik met veel plezier al eens een schrijfdag, enkele lessen van Zoepermama en de heel interessante en vooral plezante lessen Literaire Creaties. Tussendoor (lees : 's nachts) zou ik ook wel nog eens een boek lezen.

Brood

DAGoogBOEKPosted by Dagoog Mon, August 17, 2009 22:41:45

Eerder deze avond verschenen enge beelden voor mijn ogen. De eerste bakkerij waar ik naartoe gereden was voor ons dagelijks brood, was gesloten. Er hing een vlekkeloos wit A4-blad aan de deur. Eén woord verduidelijkte de neergelaten zonneschermen : UITVERKOCHT ! Het uitroepingsteken voegde haast een vrolijke noot toe aan het uiterst korte bericht. De volgende bakkerij-op-de-hoek was gesloten zonder enige verklaring. Verderop volgde de derde en laatste bakkerij van het dorp hetzelfde voorbeeld.

In het volgende dorp, met twee bakkerijen, had de nog maar eens bakkerij-op-de-hoek er ook al geen zin in. Gelukkig bleek wat verderop wel nog wat te vinden waar beleg op past. De dreiging was afgewend.

Precies zeven dagen geleden, trok ik eerst naar één van de twee bakkerijen in mijn eigenste dorp. Uitverkocht. Ik wist dat het bakkersechtpaar van de tweede bakkerij in verlof was, maar ik weet ook dat die mensen er altijd voor zorgen dat hun broodautomaat dagelijks gevuld raakt met lekker gebakken gerezen deeg. Dat was eerder die dag misschien nog het geval geweest, maar toen ik er aankwam, zag de arme machine er zelf ook hongerig uit. Geen probleem, er waren nog bakkerijen. Enig probleem : de tijd drong. Sluitingstijd schoof veel te snel dichterbij. Ik wist dat de bakkerij in het naburig dorp op maandag gesloten was, maar er was een broodautomaat aan verbonden. Maar ook de witte planken in dat toestel hadden geen enkele last meer te torsen. Ik wel, ik heb een gezin te voeden, dus trok ik snel verder. Ik had geluk. De bakkerij was nog open. Er stond zelfs nog een dame in de winkel. Ze kocht het laatste brood. Vlak voor mijn neus. Zucht. Achter mij kwam een eveneens zoekende man binnen. Hij wou wel de laatste taartjes meenemen. Zo had hij toch ook een avondmaal. Ondertussen trok ik maar snel naar de volgende twee bakkerijen in hetzelfde dorp en - na een noodoproep naar D uit Dadizele, bedankt trouwens voor de tip - trok ik haast ten einde raad naar een broodautomaat in het dorp van de Pompeschitters.

Volgens mij raad je nu het einde van dit verhaal.

De volgende morgen trok ik, uiterst hongerig, naar de bakkerij die zich op amper twee kilometer van mijn thuis bevindt. En wat zit er ondertussen in onze diepvries ? Juist ja. Een brood. Zo vermijd ik verhalen zoals je net gelezen hebt.

  • Comments(0)//d.dagoog.be/#post393