DAGoogBoek

DAGoogBoek

...

Fantasie en schrijfkriebels brengen al eens naar onbekende plaatsen, een archief met een behulpzame archivaris en de woonkamer van een ervaren dichter. Om de kunst van het woord veel en veel beter onder de knie te krijgen, volg ik met veel plezier al eens een schrijfdag, enkele lessen van Zoepermama en de heel interessante en vooral plezante lessen Literaire Creaties. Tussendoor (lees : 's nachts) zou ik ook wel nog eens een boek lezen.

Weekendperikelen

ERop UITPosted by Dagoog Sun, August 08, 2010 21:38:00

De hele week had ik af te rekenen met rugpijn. Ik werd er zelfs wakker van 's nachts. Naarmate het weekend naderde, piekerde ik wat ik dan zou doen. De hele tijd thuis blijven met drie kinderen die al het grootste stuk van de week op eigen bodem verbleven hadden, leek me niet ideaal.

Zaterdagmorgen vond ik dat de badkamer schoongemaakt moest worden, dus haalde ik spons en zeemvel boven. Omdat een kast in die kamer maar voor een deel gebruikt werd en jongste dochter een acuut gebrek had aan opbergruimte, besloot ik dat een kleine reorganisatie tegemoet zou komen aan de verlangens van dochterlief. De kast liet zich niet in één stuk verhuizen, dus haalde ik een schroevendraaier en hamer boven. Een tijd later was de klus dan toch geklaard. Net op tijd om aan het middagmaal te beginnen. Na de afwas kreeg ik zin om de gelijkvloerse verdieping schoon te maken. "Het hout op de schouw verdient een boenbeurt," dacht ik terwijl ik afstofte. Anderhalf uur later had ik niet alleen dat hout, maar ook drie kasten en het salontafeltje geboend. 's Avonds nam ik in een schoongemaakte woning tevreden plaats in de zetel van waaruit dochters en ik naar het einde van een romantische film keken.

Deze morgen stond ik, opnieuw, op met rugpijn, maar gelukkig ging die al snel over. Met goeie moed nam ik plaats achter mijn strijkplank en versloeg een stuk van de nooit-eindigende-stroom. Moest ik niet beter weten, ik zou mezelf er nog van verdenken zwanger te zijn. Ik lijd precies aan een acute en chronische vorm van nestdrang...

Om de kinderen toch nog iets anders voor te schotelen dit weekend dan een mama die ganse dagen loopt schoon te maken en te strijken, stelde ik hen voor naar de bioscoop te gaan. Een festival of andere zomerse activiteit waar veel mensen op afkomen, spreekt me 'dankzij' mijn rug, voorlopig niet aan. Mijn voorstel werd meteen positief ontvangen.

Even later legde ik de man achter de balie uit naar welke tekenfilm mijn kinderen wilden kijken. Normaalgezien vergezel ik hen graag, maar vandaag had ik echt geen zin om een film te bekijken, laat staan een tekenfilm, dus vroeg ik de man of de drie alleen binnen mochten. Ik zou hen dan opwachten. "Ja maar, de film duurt wel lang hoor," verwittigde hij me alsof ik me daar helemaal niet bewust van was. "O, maar ik heb iets mee om te lezen," stelde ik hem gerust. Waarop hij me erop wees dat ik in de inkomhal niet kon zitten. "Misschien kun je beter naar een cafetaria gaan." Ik kreeg toestemming van de man om de kinderen te begeleiden tot aan de zaal, maar dan moest ik terug keren. Ik gaf instructies aan oudste zus om goed te zorgen voor haar broertje dat ik meteen opdroeg eerst naar het toilet te gaan. Wat zowel hij als jongste zus deden. Toen ze terug kwamen, bedacht oudste zus dat zij ook 'moest' en weer ging broertje mee. Eens de drie in de juiste zaal binnen waren, bestelde ik een koffie, bleef ik stilletjes in de brede gang zitten en haalde een boek boven. Voor ik het wist, was het pauze en liepen de drie filmliefhebbers naar het toilet.

Toen de rust voor de tweede keer terugkwam in de gang, ruilde ik het boek voor een schrift en schreef ik verder waar ik eerder opgehouden was met het verhaal. Ik genoot van het ongestoord bezig zijn met woorden. Geen kind riep om de haverklap "mama". Er werd niet gehuild, geruzied, niks. Ik genoot.

Na de film trok ik met mijn trio naar het speelplein. Het regende niet en ik dacht dat het wel eens een goed idee zou zijn om hen eens goed te laten bewegen. Na nog een sanitaire stop in de bioscoop vertrokken we. Het kan geen drie minuten later geweest zijn toen zoontje plots tot de vaststelling kwam dat hij DRINGEND naar toilet moest. En niet voor een plasje... Zoals de meeste speelpleinen, had dit speelparadijs geen, je raad het al... Tijd voor improvisatie dus. De blaadjes van het schriftje waarin ik schrijf, kregen plots een andere bestemming. Zo ongeveer een goed kwartier later was het geruzie dat al wel meer voorkomt tussen de zussen, gekoeld, speelden zussen en broer mooi samen en kon ik onder een zalig zonnetje rustig verder schrijven terwijl de kindjes zich hartelijk amuseerden. Ik genoot opnieuw.

Waren alle zondagen maar zo...

  • Comments(0)//d.dagoog.be/#post469