DAGoogBoek

DAGoogBoek

...

Fantasie en schrijfkriebels brengen al eens naar onbekende plaatsen, een archief met een behulpzame archivaris en de woonkamer van een ervaren dichter. Om de kunst van het woord veel en veel beter onder de knie te krijgen, volg ik met veel plezier al eens een schrijfdag, enkele lessen van Zoepermama en de heel interessante en vooral plezante lessen Literaire Creaties. Tussendoor (lees : 's nachts) zou ik ook wel nog eens een boek lezen.

Schrijfster

DAGoogBOEKPosted by Daisy Lapeire Wed, February 06, 2008 11:55:29

(Wat volgt, geldt volgens mij ook voor schrijvers.)

Een schrijfster stinkt, is bleek en heeft rooddoorlopen ogen. Eerst is er niks aan de hand en lijkt ze gewoon op zichzelf en ziet ze haarscherp de onmetelijkste kleine en onnozele details om haar heen. Maar dan begint het : ze begint te staren. Zomaar. Niemand kan voorspellen wanneer het zal gebeuren en waarom het precies gebeurt. Soms is één enkel woord voldoende, soms gaan er eerst rode striemen op haar achterwerk tengevolge van een te lang en vreselijk stinkend toiletbezoek aan vooraf of is het de kou die haar volledig doordrongen heeft terwijl ze eindeloos zat te wachten in een kil portaal. Maar eens ze door de onzichtbare poort naar die andere wereld gezogen werd, vindt alles wat ze ziet, hoort, ruikt, voelt en smaakt plaats in haar hoofd en nergens anders.

Vanaf dan wordt alles en iedereen in haar buurt getransformeerd tot personage of achtergrond in het allesoverheersende verhaal. Er is amper nog tijd voor de materiële dagelijkse wereld waarin boekhouders, kapsters, slagers, bakkersknechten, noem maar op, zich in bewegen. In haar biotoop stapelt rommel zich op maar dat merkt ze dan niet eens. De eigen lichaamsverzorging gaat gestaag achteruit, planten en huisdieren kwijnen weg en vrienden vervagen. Dag en nacht brengt ze door tussen haar fantasievrienden en - vijanden. Alles wordt getransformeerd tot woorden. Prachtige, beschrijvende en huiveringwekkende woorden schakelen zich aaneen tot lange en korte zinnen. Gezapig langzame of nerveuze haast levensbedreigende zinnen lopen uit tot alinea's, hoofdstukken, een verhaal. Pas bij het laatste punt na de laatste zin, komt de schrijfster even tot rust.

Alles is gaandeweg langs haar vingers verdwenen. Haar hoofd is bijna leeg. De tekst houdt de ontastbare wereld gevangen, maar er zijn nog oneffenheden. Eerst vallen die nog niet op. Pas als de schrijfster volledig stil geworden is, eisen die haar aandacht op. Dan moet ze hard zijn en bijschaven. Ze trekt rode striemen door overbodige woorden en vult de tot dan toe maagdelijk witte marges met sterretjes, cijfers en bijgekrabbelde zinsdelen. Nog één (of twee, drie, vier) keer leest en sleutelt ze aan het avontuur. Tot alles klopt en op de juiste plaats staat. Dan laat ze het los en is haar kind geboren. Het moet nu zelf ademen, slikken en stappen.

Ze ruimt op. Haar omgeving en zichzelf. Als een goede moeder blijft ze waken over haar kind, dat wel, maar voor ze het weet... groeit in haar alweer een volgend verhaal.

  • Comments(2)//d.dagoog.be/#post61